درديست در دل عشق ،    كزجان من جدا نيست! 

اي عاشقان بگوييد     ،    اينجا مگر خدا نيست؟

رفتي كه رسم ماندن    ، معناي خود نبازد

در دست خالي دل ،   يك ذره هم وفا نيست

ويران شد از نگاهت ،         آبادي دل من

در كاخ آرزويت ، اين ارزش و بها نيست

من كه ز هجر عشقت ، هر لحظه تب نمودم

اما دل تو حتي ،        يك لحظه ياد ما نيست

دامان آسمان را ،   هر دفعه مي فشارم

چشمان پر ز اشكم ، از ياد تو جدا نيست

دلتنگ ِ  دوري تو ،        افزون صبوري من

اين گريه هاي دردم،   اين دفعه بي صدا نيست

باشد خدانگهدار ،         تو را اميد ديدار

لبهاي من كه هرگز، بهر تو بي دعا نيست

در انتظارت هستم   ،  بر گردي اي مسافر !

اين قلب عاشق من   ، مثل تو بي وفا نيست !

به ياد تو نشسته در غروب بي كسي!

                          كسي كه مدام مي گويد چرا نمي رسي؟

در غربت غريب جمعه…

صدايت مي زنم با قلبي شكسته

تو را اي عشق در دلها نشسته

تو تصوير تمام عشق هايي

تو را مي جويد اين چشمان خسته

از كوچه هاي تنگ دل گذر مي كنم…

با ياد تو و عطري كه مرا تا آستانه ي انتظار مي رساند

با دلي كه از فراق تنگ است

و چشماني كه با باران همرنگ است.

اي آسماني ترين مرد زمين!

نيامدي و بي تو ساكن كوچه هاي غربت و شب هاي بي غزل شده ام .

اي صاحب ِ انتظار دل!

اي كه از شرقي ترين گوشه ي آيينه مي آيي!

                                   تو را با تمام دلتنگي ها چشم در راهم…