چه بچگانه بوديِِِِِــم چه صادقانه بوديم براي ديــــدن هــم پر از بهانه بوديم توو آسمون رويـــــــا منو تــو بوديم تنــــها توو قصر كودكـي ها يه جاي خيلي زيبـــا با اون دوتا كوچيك بال ميرفتيم اوج خيــــــال بـه ارزوهـــــــاي دور يه جايي كه بود محـال من و تو ساده بوديم مثل همـــــه نبوديم توو دفتـر مشقمون از دل هم سروديم يادش بخير اون روزا حالا بزرگ شديم مــا كي باورش مي شه كه شديم تنهاي تنــهـا؟؟! نمي دونــــم چـي بگــــم از دل و اينهمه غــــــــم وقتي كه از رنگ عشق شده توو قلـــب تو كــم اون روزاي بچگي با يك مــداد رنگي عكس همو كشيديم توو آلبوم دلتنگي كشيدي كنــار هم دو كبوتر يار هم يه دختر و يه پسر بودن بي قرار هم شديم عــروس و دامـــاد چه لحظه هايي بود شاد صدا زدي هــــــزار بار آهاي شيـــرين فرهـــاد بــــازي كودكــــــانـــه ســـاده و عاشقـــــانــه يه پلك به هم زدن بود مثل همين تـــــــــرانه يادش بخــير اون روزا حالا بزرگ شديم مــــا كي باورش مي شه كه شديم تنهاي تنهــــا؟؟! حالا كه رفتم از يــــــــــــــــاد شدم خاطـــــــــــــــــره بر باد قاب دلتنــــــــــــــــگيه تـــــو عكس چه كس رو مي خواد؟ من به ياد تــــو هستم بي تو در دل شكستـم چشم به روي هر چه عاشقــــــي بود بستم حالا تــــو و نگاهــــت بده ادامه راهــــــــــت الهــــــــــــي كه نباشه توو سينه درد و آهت چقدر مهر و صفا بود قلبا پر از وفــــــا بود انگار كه خونه ي ما نزديكيه خــــــدا بود كسي كه دل به تو داد به پــــــاي عــــــــشقت افتاد خودش نشستــــه در غــــــــــــم دل تــــــــــــــــو از غــــــــــــم آزاد كســــــــــــــي كه ياد تـــــــــــو بـود بـــــــراي تـو شعــــر ســـــــرود دلتنــــــگي ديوونش كـــرد اشكاش شدن مثل رود نمـــــي دونم كجايي كجاي ايـــــــــن دنيــــايي براي قلـــــــــب تنــــــــــــــهام تنـــــهاتــــــرين شمــــــــــــــــــايي آخـــــــــــه دل شكســـــــــــــــتـــه به ياد تـــــــــــــــــــو نشســته چشمــــــــاي بي قــــرارو فقط به راهت بسته گفته بودي هميشه تو دلـــــــم كردي ريشـه جملـــه هـــاي قشـــنــــــــگت فـــــــرامـــوشم نمـــي شــــــــــــه خـــــــــــــــدا مي دونـه تنــــــــها چـــــي كـــــــردي با دل مـــا من مونـدم توي ديــــــروز شدي راهي فــردا گفتم دلم جــا مونده از چشات عشق رو خونده پرنده هــــــاي غــــــــــــــم رو از توو دلــــــــــــــــــــــــــم پرونده تـو اي عــــــــــــــــاشق طنـــــــــاز اي دلـك ِ پـــــــــــــــــــر از راز در انتظار تــــــــــــــوام براي عشــق پرواز به ياد تو صبورم پر از عشــــق حضــورم من توي شهـــــــــــــر عشقـــت از دنيـــــــــــــــــــــــــــــا دور دورم تــــــــــو اي سنــــــگ صبـــــــورم عـــــــــزيــــزترين حضــــورم كنــــــار تـــــو كه باشم دشتي از گل نورم يك نفر داد به ما مهر و صفا كامده بود ز جانب خـــــــــدا يك نفر پاك و عزيز و مهربان گشته با تنهايـــــي من همزبان يك نفر از جنس رويا ، جنس نور هست مهمان ِ قصـر احساس بلور يك نفر پر مهــر در هر واژه دل مي كند يادم ، نيست از من غافل يك نفر راه ميــرود در دستان شعـر ميزند مُهري به پاي هر صفحه مِهر يك نفــر با واژه هاي ناب خويش پر مي كند جام احساسم ز خويش راستي اي دوستان رفته ايد ديدار او؟! از سايت بلاگفا ، دلواژه دات كام مي دهد هر لحظه بر قلبت سـلام سوي اشعارش خدا هم راه دارد گاهي اين قلـــب غمديده آه دارد مي ســرايد بهترين زيبا ترينهاي غــــــزل هست در قصر احساسش برتريني بي بدل مثل ستاره اي غريب ، به شب پيدا شد و رفت مثل سكوت پر صدا به لب معنا شد و رفت در اين هجوم بي كسي كه باز تنها شد و رفت دلي اسير واژه ي اي كاش و اما شد و رفت به هر زبان ترانه كرد احساس عشقش را به من در پرسش از نگاه من درگير آيا شد و رفت دلم نبود بي وفا يك جاي ديگر مانده بود از عشق جوشان دلم انگاركه شيدا شد و رفت ديگر دلم تنگ است و او ، از من جدا گشته ولي قلبم كه از هجران ماه غمگين شبها شد ورفت مگو كه عشق داري و عاطفه رسم دل توست ميان حرف من و او شايد كه دعوا شد و رفت به پاي دل افتاده بود در حرمت چشمان خيس من ماندم و خيال او وقتي كه بي ما شد و رفت از جمله ي ديروز من به سوي فردا شد و رفت بدون تـــو چه پروازي چه احساسي چه آوازي تويي كه از صداي مـن شـراب كهنه مي سازي بيا خوبـــــم كه مي دانم در اين بازي نمي بازي نيازو توو خودم كشتم كه هرگز تا نشه پشتم زدم بر چهره ام سيلي كه هرگز وا نشه مشتم من آن خنجر به پهلويم كه دردم را نمي گويم به زير ضربه هاي غم نيفتد خـــم به ابـــرويم مرا اينگونه گر خواهي دلـــت را آشيانم كن من آن نشكستني هستم بيـــــــا و امتــحانم كن غرور اي ناجي حرمت تو با من پا به پايي كن به هنگام سقوط مـــــن تو در من خودنمايي كن من آن خورشيد زر پوشم كه با ظلمت نمي جوشم به جز آغوش دريا را نمي گيرم در آغوشم من آن ديوان پر بارم كه در خود واژه ها دارم درون دشت انــديشه به غير از گل نمي كارم من آن ابر بهارانـــم كه از خاشاك بي زارم به جز بر چهره ي گلها نمي گريم نمي بارم



آدرسش : دابليــــو دابليــــو دابليــــو

