تقديم به ساحت مقدس بانوي عشق و علاقه ام ، مادرم زهرا(س)

         و تقديم به مادر مهربانم و مادران هميشه مهربان اين ديار

به نام آفريدگار فرشته ي عشق

سلام بر ساحت نورانيت اي بانوي آب و آيينه و عاطفه!

امروز كه پژواك سبز و بلند ولادت ِ شما را در حنجره ي خود دارد

خبر از ميلاد من نيز مي دهد و مرا چه مباهات زيبا و چه سعادت

دلنشينيست كه  پيوند اين دو ميلاد را در قصر احساسم با يكديگر جشن

مي گيرم ، حضور مهربان شما را در نابترين جايگاه قصر به پابوسي

مي آيم . مي خواهم در ساحت عشق به زيارت بارگاه چشمانتان بيايم و

 از نگاه آسمانيتان محبت و نجابت را وام بگيرم.

خوشا مشام من كه از دامانتان عطر ياس مي بويد

خوشا زبان من كه نام متبرك شما را از اعماق جان مي گويد

و دلم مهرباني را از دل مهربانتان مدد مي جويد.

اي روشني بخش كتاب هستي و اي معنا بخش واژه ي زن!

تقدس قصر احساسم را از حضور هميشه مهربان شما دارم

اي هديه ي نور!

و اي عطيه ي عشق بر ساكنان سرزمين دل!

ولادت نورانيـــــتان گرامـي بـــــــاد .

برگهاي تقويم مي گويند بيست و دو سال پيش در چنين روزي

خداي هستي بخش ، هستي ام بخشيد و از قصر آسماني خويش

مرا در قصر احساس ومهرباني بانويي نهاد كه وقتي زبان گشودم

 با تمام علاقه " مادر" صدايش زدم ، واژه اي آشنا و وجودي آرام بخش.

هرگاه دفتر عمر را با انگشتان خاطرات ورق مي زنم

 زيباترين واژه ي هستي در برگ برگ آن مي درخشد

 واژه اي صميمي تر از عشق ،

مهربانتر از آفتاب

زلالتر از نور با وجودي سرشار از عاطفه...

او قصه ي تمام فداكاري ها ، ماجراي تمام از خود گذشتگي ها

و داستان دلسوزي هاست . او تنها فرشته ي زمينــــيست كه در

معبد عشق فرود آمده است و پس از خداي يكتا شايسته ي ستايش

 است.

 كسي كه بهشت زير گامهاي اوست

كسي كه نامش تداعي آرامش است

و يادش احساس را از عشق لبريز مي كند

بانوي مهر و علاقه و عشق ... مــــــــــــادر!

اي انيس ملائك مهر !

اي امواج درياي عفاف زهرا !

اي وقــــار آسيه !

اي نجـابت مريم !

اي صبـر زينب !

آغوش تو پناهگاه خستگي هاست و ملجا ء بي پناهي ها.

مهرباني ات ؟ ... نه ! خيال نيست .

قلب تو گهواره ي مهرباني است و لالايي ات طنين عاطفه.

كاش مي شد كتاب مهرت را تفسير كرد يا معنايي براي گرما ي

دستان هميشه مهربات يافت.

كاش خورشيد بودم و سجاده اي از نور مي آوردم

آنگاه در برابر قبله ي نگاهت زانو مي زدم و سجده ات مي كردم

هنوز به ياد دارم آن شبي را كه گلهاي آفتابگردان دلم براي پابوس

 آفتاب چشمانت از راه دوري آمده بودند ، آمده بودند تا گلبرگهاي

 خويش را با ضريح عشق تو متبرك كنند.

عــــزيزترينم ، مهــــربانم !

طلوع خورشيد چشمانت را براي سرزمين احساسم هميشه مي خواهم

سوگند به نگاه مهربانت كه مباهاتم خاكبوسي گامهاي توست.

   اي پرستارم در شب هاي تب

   اي هميشه برايم دعا بر لب...

                                  دوستت دارم

من اندوهی ز شــب دارم

           به یاد توست که تـب دارم

میان خـواب و بیداریست

           که نامت را به لـــب دارم