اگر چشمم پر از اشـــــــک است        

                           اگر حال دلــــــــــــــــم زار است

اگر هر جمعـــــــــــــــــه بی تابم                         

                            دل من در پی یــــــــــــــار است

همان یاری که مـَـــــه روی است

شبی پر موج گیســـــــــوی است

مشامم تنگ عطـــــــــــر اوست

                           که او با یـــــــاس هم بوی است

دلم،زیبـــــــــا! پر از درد است

                           خدایـــــــــا لحظه ها زرد است

نشســـــــته بر لبــــم آهــــــــی

                 و این جمله که «برگرد» است

سلام به همه ی مهربونای قصر احساس

صبح زیبای شما بخیر

ورزش صبحگاهیتون رو انجام دادین؟

می نـــــــشیند روی اندام زمین

باز هم آن قطره های ناز برف

می رسد از راه الطاف خـــــــــــــــدا

می زند صدها هزاران حرف،حرف!

می روم از قصر احساسم برون

تا ببینم آسمان را زیر بـــــرف

به! چه زیبایند این تک دانــــــــــه ها

جای تو خالــیست در این حس ژرف

همیشه دلم برایت تنگ می شود

     وقتی  خاطـره ها پر رنگ می شود

          وقتی دل ِ همه از سنـــــــگ می شود

                 باز دلـــم برایت تنـــــــــگ می شود

تو نه ماهی که شبــــها ببینمت

    نه ستاره ای که از آسمان بچینمت

         نه گــلـــــی که بارها بــبــــــویـــــمـت

                نه قصه ای که برای دل بگویـــــــمـت

               ای زیباتر از ماه و روشنتر از ستـــــــاره

               ای خوشبوتر از گل و شنیدنی تر از قصه

    بگو وقتی که دلتنگ می شوم...کی، کجا، چگونه ببینمت؟!

توی این برف قشنگی که داره اینجا میباره یه چای داغ می چسبه

بفرمایین   

کوچه ی آیینه ها باز چراغــــــونی شده

توی شهر خــــدا دوباره مهمــــــــــــــونـی شده

کـــــــــودک مقدســــــــــــــــــــی رسیــــــده از راه

باشه پنــــــــاه ِ آدمــــــای بی پنــــــــــــــــــــــــــــــــاه

رسیده مرهــــم قلبـــــــــای ضعیف ِ بی گنـــــــــــــــاه

حالا مخفـــــی شده پشت ابرا اون آقای مــــــــــــــاه

واسه اینه همـــــه جا پر از سر و صـــــدا شده

واسه اینه دستای ما همگی رو به دعا شده

تبریک این ولادت با عشق بی نهایت

شکرت خـــــدای خوبم از این همه سعادت

دیــــــــــــوونه ی صحــــــــن طلاتم آقا جــون

بطلب قلب منو یک باره دیگه مهــــــــــــــــربون

خوش به حال کفتــــــــــــــــــــــــــــــرای حرمت

پر میزنن هر وقــــــــــت بخوان دور و برت

من که بال و پر ندارم تو خودِ رضـــایتی

بپذیــــــر این همه ارادتو از نوکرت

                   حالا که دوری ِ راه دلو داغـــــــــــون می کنه

چه کسی به جز تو آقـــــــــا منو مهمون می کنه؟

مهمون صحن و سرای آرزوهــــــــــــــــــــــــای دلم

مهمون بهشت زیبــــــــــــــــــــــــــــــــای خدا روی زمین

مهمون این همه مهربــــــــونی ِ دست خدا روی زمـــــــــین

مهمون کســـــــــــــــــــی که از خدا برام نشــــــون داره

اونکه با وجود نــازش راه به آسمـــــــــــــــون داره

خسته ی این همـــه بیراهه و دردم آقا جـــــــــــون

منو تا دنیایی ازصداقت و صفای زیبا برسون

تو پناهی واسه ی قلبای پر درد زمون

تو دوایـــــــی واســــــه ی دردِ بـــــی درمون

ما رو تا خـــــــــــــــــدای دلهـــــــــا برســــــون

مزه ی عدالتــــــــــــــــــــــــــــو به ذائقه ها بچشون

توی این دلتنــــــــــــــــــــــــــــــــگی های بی امون

به چشـــــــم بسته ی ما، تو بده راهــــــو نشون

آقــــا جــــــــــــــون ِ مهربـــــــــــــــــــون

بیــــــــــــــــــــــــــــا شعرمو بخون

بیــــــــــــــــــــا دلتنگی های دل رو ببین

بیا و شـــــاخه ی حســــــــــــــــــــرت رو بچین

به حرمت ورود تــــــــــــــــــــــو به قلــــــــــــب من

به اشتیــــــــــــــــــــاق عشـــــــق ِ تو به تکه تکه های تــن

به دســــــــت که می رســـــــد به سینه ام به یـــــــــاد تو

به قامتم که خم شود برابر نگاه پـــــــــــــــــاکزاد تو

به اشک که حلقه میزند درون چشــــــم عاشقم

به عشق که جارمیزند هر لحظه در دقایقم

سلام می دهم تو را یا علی ِ موسی الرضا

آقای دل آقای جــــــان یا نور مشهد مهر بیتــــــا

آقا جـــــون برای دردای زمون دعــــــــــــــــــــــا بکن

گره های بستـــــــــــــــــــــــــــــــــــــه رو دوباره باز وا بکن

قلبــــــــــا رو صـــــــــــــــــــــــدا بکن دردا رو دوا بـــکن

مرضای لاعلاجو تو پر ازشِفــــــــــــــــــــــــــا بکن

تو دعا بکن که دیگه مهـــــــــــدی از خفا بیاد

گیرنده ی خون مقتول عزیز کربلا بیاد

من و حرم و تو...

من و دل و کبوترانی که در هوای یاد تو بی قرارند.

در این غربتکده ی تنهایی با نام تو آشنایم.

ای هشتمین ستاره ی اهل آسمان! به پابوسیت آمده ام...آمده ام تا در سالگرد

سبز اشک و عشق سلام خالصانه ی دل را به تو برسانم.

ای صاحب حرم! دیریست کبوتر سرگردان دلم در آغوش محبت تو آرام

گرفته است.

ای نامت شکوه بارگاه نور!

ای یادت، عشق جاری در متن دل!

در حضورمهربانی هایت حرفی از دل بگویم .آمده ام و در انتظار دستان تو

نشسته ام تا دستان خسته ام را بگیری و آرامشم بخشی.آمده ام تا در میلاد

مبارکت دل را به تو بسپارم و از تو عیدی بگیرم ...

از طلب بر ضریح تو بسته ام. آمده ام تا کرامت دستان نورانیت را در دلی

که از عشق برای تو می تپد به تماشا بنشینم .

ای رضای دل!آمده ام تا در شکوفه باران یاد تو شمیم رضایت را ببویم .

ای تقدس مشهد! ای تبرک سبز!

ولادت نورانیت بر آسمانیان و زمینیان مبارک .

«حکایت قصر و کلبه»

یکی بود یکی نبود، زیر گنبد جنگلی سبزاتفاقات زیبایی می افتاد:

شب بود... توی قصر خیالم در حال پرسه دن در آرزوهای محالم بودم

از آسمان شب قصر دلم یک ستاره رد شد... یک ستاره ی دنباله دار

چندی بعد آنسوتر از زمین فرود آمد...نوری روشن شد و کلبه ای در نور

درخشید...

آن طرفتر از قصر کلبه ای زیبا بود...کلبه ای رویایی توی نور پیدا بود

وقت و بی وقت... پشت هر پنجره از قصر بلور کلبه را به تماشا

می نشستم از دور،آسمانش آبی با شبی مهتابی مثل شبهای قشنگ قصرم

مثل رویای قشنگ شعرم... وای خدایا اینجا مثل یک رویا بود..........

کلبه ای رویایی اینهمه زیبایی ناگهان فریاد زدم: ای صاحب کلبه!

پس تو کجایی؟!    آمد از کلبه برون مردی آریایی دل!

 ماه هلال می شود...نیمه می شود... قرص می شود و باز هلال می شود

وقتی که ماه شب چهارده، آسمان تنگ دلم را پر از مهتاب می کند

وقتی کنار ساحل قصرم به تماشای جذر و مد زیبای احساس می نشینم

وقتی توی آب و آیینه دوباره تصویر خیال تو نقش می بندد،وقتی ستاره

چشمک می زند، وقتی با شاپرکها از سفرنامه ی  یاد تو گذر می کنم

به یاد می آورم که مرد آریایی حرفهایش را در حنجره ی سازش دمید

و گوش دلم را از راز ملودیهای زیبای عارفانه ی عاشقانه سرشار کرد

حالا شبها سوار بر بال ستاره تا ماه میروم و نقره نقره مهتاب را روی بام

کلبه اش می پاشم... لبخندهای نقره ایت جاویدان !

راستی...

دیشب به یاد غزلهایت شــــــــــاعر شدم

می بینی در آوردن بهانه چه ماهر شدم؟!

یاد باد ترانه ی اول را...

در بهار دل چه زیبا عشق پیدا می شود

عاشق از هر دیده ی معشوقه شیـــــدا می شود

گر که سبز است هر وجودی از بهار سرخ عشق

دفتــــــــر قلب مرا آن عشــــــــــــق دیبا می شود

یک نفر می آید از راه دراز...

 مونس شبهای دنیا می شود

بیکران مهری هویدا می شود

و کهن افسانه ها جان می شود

همسفر با آسمان تا سمت بالا می شود

رو به سوی عاشقی تا عرش اعلا می شود

ای نایاب دوست!

                       هستی هر کجا از دنیا

                                      کلبه ات پا بر جا

                                             باشد نگهدارت خدا

خوب دوستای مهربونم...

حکایت ما به سر رسید ... کلاغه به خونش نرسید